DCMR Milieudienst Rijnmond - Zwaveldioxide

Zwaveldioxide (SO2) is een kleurloos gas. Het ontstaat overwegend als ongewenst bijproduct bij de verbranding van zwavelhoudende, fossiele brandstoffen, zoals olie en steenkool. Ook bij verscheidene industriële processen als ijzer- en staalproductie, celluloseproductie en aardolieverwerking, komt SO2 vrij. In de atmosfeer reageert SO2 met waterdamp naar bijvoorbeeld zwavelzuren, sulfiet (SO3) en sulfaat (SO4). Ook komt SO2 uit natuurlijke bronnen, zoals vulkanische gassen en aardgas, voor. In de atmosfeer is 95 procent van de aanwezige SO2 afkomstig van niet-natuurlijke bronnen.

De gezondheidseffecten bij blootstelling aan hoge SO2 concentraties zijn ademhalingsproblemen, verandering van de longfunctie en hartklachten. Mensen met astma of een chronische long- of hartziekte zijn zeer gevoelig voor SO2. Ook beschadigt het bomen en gewassen. 35 jaar geleden was SO2 ook de belangrijkste bron voor smog. In de loop van de jaren zijn de SO2 concentraties sterk afgenomen en vormen zij geen probleem meer. SO2 speelt een rol in de vorming van fijn stof. Het verder verlagen van de uitstoot, bijvoorbeeld door de nieuwe eisen aan het maximum zwavelgehalte van scheepsbrandstof blijft van belang.

De actuele zwaveldioxideconcentraties in het Rijnmondgebied

Wet milieubeheer
Zwaveldioxide wordt op zeven vaste meetpunten in het Rijnmondgebied gemeten. Alle vaste meetpunten liggen verspreid om het industriële havengebied zodat met name de industriële uitstoot kan worden gevolgd.

Tabel: Grenswaarden zwaveldioxide in µg/m3

In 1969 is gestart met het automatisch meten van SO2. Het zogenaamde waarschuwingsmeetnet bestond uit 34 locaties. Vanwege de sterk gedaalde concentraties is in de loop van de jaren het aantal locaties afgenomen. In 2010 is op zeven locaties gemeten. Sinds het begin van de metingen laten de concentraties een dalende trend zien.